Reloading lost data_

Yfke Laanstra
'Herinneringen zijn niet enkel iets uit het verleden,
ze bepalen onze Toekomst'

De rechte wegen, de functionele woningen, de praktische werkomgeving en zelfs de eenduidige kleding: alles ziet er heel ordelijk, gestroomlijnd en gestructureerd uit. Perfect feitelijk. Iedereen oogt rustig, beschaafd, gedecideerd en netjes. Er is geen strijd meer, geen ongelijkheid, geen oorlog, geen armoede en geen vervuiling. Alles wordt in de juiste banen geleid, alles en iedereen kent en heeft zijn rol. Er is geen sprake meer van een individu, slechts een collectief. Geboorte en Dood bestaan niet, slechts een vorm van chemische in- en uittreding. Pijn en lijden zijn uit het gevoelsspectrum gewist. Verdriet en boosheid bestaat nog wel, maar op lichte schaal. Hetzelfde geldt voor euforie, gelukzaligheid en verliefdheid: dergelijke diepe emoties zijn enkel nog iets uit een ver verleden en oppervlakkige varianten resteren. In het huidige vocabulaire wordt er met name gesproken over respect, waardering, harmonie en bewondering en een woord als ‘liefde’ wordt direct beschaamd gecorrigeerd en genuanceerd. Kinderen worden niet langer in een daad van liefde verwekt maar gekweekt in laboratoria, waar hun kwaliteiten chemisch verfijnd worden en de perfecte exemplaren bestaansrecht verkrijgen. Waarna ze toebedeeld worden aan de gezinnen waarin ze het beste tot hun recht komen, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot het unieke radartje dat ze zijn in het geoliede geheel. Fysieke affectie wordt niet langer uitgewisseld, hooguit een praktische zetje of tikje op de schouder. Het gaat niet langer om het geluk en de verdieping van het individu maar om de bijdrage aan een harmonieuze leefgemeenschap, een perfecte maatschappij. Alles en iedereen is hieraan dienstbaar. De bewoners lijken ogenschijnlijk voldoening en tevredenheid te ervaren en zijn blij met het nut en de functie van hun overzichtelijke bestaan.

De Ontvanger
Dagelijks dienen ze zichzelf een medicijn toen, vlak voordat ze naar hun werk gaan. Dit handhaaft de rust en harmonie en voorkomt verstoring. Gedurende een mensenleven vinden er diverse ceremoniën plaats, ten aanzien van iedereen in de maatschappij. Zoals wanneer er baby’s toebedeeld worden aan hun opvoeders, wanneer jongeren hun vaste positie in de maatschappij krijgen toebedeeld en wanneer iemand ‘losgelaten wordt’, wordt bedankt en herinnerd. Er is echter één persoon die een unieke rol toebedeeld krijgt, aangezien deze een combi van een vijftal vermogens laat zien. Die van:
1. Intelligentie
2. Integriteit
3. Moed
4. Wijsheid
5. De gave om Verder te kunnen Zien.

Deze persoon zal de functie van De Hoeder vervullen: Hoeder van de Oorspronkelijke Herinneringen van de Mens. Een uiterst verantwoordelijke rol; als een soort levende databank met een adviesfunctie richting de Raad van Ouderen, die de zeggenschap heeft in de maatschappij. De overdracht van deze Oorspronkelijke Herinneringen vindt niet plaats via een geavanceerde technologie of via een chemische interventie in een laboratorium maar van Mens tot Mens. Door samen te zijn en elkaar aan te raken. Buiten het zicht van alle anderen. Deze overdracht wordt gedaan door de Gever, de huidige bewaker van de Oorspronkelijke Herinneringen. Een oude man die woont aan de rand van de samenleving in een oud houten huis, zoals een huis eruit zag in vergane tijden. In het huis puilen de vele kasten uit met boeken, als een immense bibliotheek. Ook zijn er nog enkele vergeten muziekinstrumenten te vinden. De grote glazen achterwand van het huis kijkt uit over de kale vlaktes buiten het beheersgebied van deze leefgemeenschap, waar in de verte nog een enkele echte boom is te onderscheiden. Ver buiten het zicht bevindt zich de grens van deze vooropgezette vergetelheid, van deze georchestreerde ingetogenheid. Wanneer deze grens door de Hoeder overschreden wordt, zullen alle herinneringen weer tot ieders beschikking komen. Zullen alle bewoners weer overspoeld worden door de vergeten herinneringen en alle bijbehorende emoties. Als in een tsunami. Deze grens is verboden gebied en wordt angstvallig bewaakt, met camera’s en drones.

In het huis van de Gever start de overdracht en herinneringen worden ingeladen over het gewiste, oorspronkelijke emotionele spectrum van de Mens. Van datgene wat geleefd, gevoeld en doorleefd is. Heel gestaag en gedoseerd, om een overload en een eventuele shock te voorkomen. Want het spectrum varieert van gelukzalige emoties als verliefdheid en verwondering tot rauwe emoties als schaamte, depressie en wraakzucht. Wanneer de Gever beide armen van de Bewaker vastpakt en deze zijn/haar ogen sluit wordt deze met een golf aan beelden en ervaringen overspoeld. Ingeladen tot op celniveau. Over onder andere de kracht van de Natuur, het menselijk lichaam en de Oorspronkelijke geschiedenis van de Mens. Gevoelens van zowel schepping als vernietiging. Herinneringen van uitgestorven dierenrassen, afgeschoten door de mens, verwoeste natuurgebieden en in oorlog afgeslachte bevolkingsgroepen. Maar ook de fysieke sensaties van lust, genot, het vinden van ware liefde, de geboorte van een baby en het stichten van een gezin. Het samenzijn van familie en vrienden, zelf je eten verbouwen, samen koken, samen creëren, spelen en plezier maken. Dagen gaan voorbij en de Hoeder ontwaakt langzaam maar zeker uit zijn algehele verdoving, uit z’n kleurloze bestaan, z'n slaap modus en realiseert zich dat het dagelijkse medicijn dat hij zichzelf toe moet dienen niet bedoeld is voor zijn gezondheid maar juist als middel om deze slaap modus in stand houden. Het wakker worden te voorkomen. Om de vrede, de harmonie en de huidige status quo te bewaken. De kleur komt beetje bij beetje terug in zijn leven; hij hervindt zijn levendigheid, speelsheid, verwondering en nieuwsgierigheid en kan niet anders dan anderen hier deelgenoot van te maken. Met gevaar voor eigen leven want het wordt hem nadrukkelijk verboden te spreken over de herinneringen die in hem zijn ingeladen.
De motivatie van de Raad van Ouderen wordt duidelijk, hun visie op de kracht en meer nog de zwakte van de Mens. Waarom er gekozen is voor een dergelijke manier van leven en wat waarom bewust uit het zicht wordt gehouden. Hoe deze realiteit werkelijk in elkaar zit en wat hiervan de consequenties zijn.

De Zender
Dit (nabije) toekomstbeeld wordt geschetst in de film ‘The Giver’, een Amerikaanse Science Fiction film uit 2014. Gebaseerd op de wereldwijde gelijkname bestseller van Lois Lowry. Een verfilming die niet opvallend veel aandacht kreeg in de media, de Nederlandse bioscopen niet heeft gehaald en enigszins geruisloos aan het bestaande filmaanbod werd toegevoegd.

Zojuist heb ik voor de zoveelste keer deze film gezien. Keer op keer word ik diep geraakt. Krijg ik op sommige momenten een brok in mijn keel en biggelen op andere momenten dikke tranen over m’n wangen. Wat is het dat me zo diep raakt? Wat zo ontzettend binnen komt, iedere keer opnieuw. Ik word me er steeds meer van bewust:

Deze film is voor mij geen Science Fiction,
het is een feitelijke weergave van een hele reële toekomst.

Het heeft te maken met de vervlakking die ik om me heen zie, de vervlakking die ik in mezelf waarneem. Iets in mij die zich hiertegen verzet, me wakker wil schudden. Me een impuls geeft wanneer ik dreig in te dutten, te lang op de reservebank blijf zitten. De emotie die ik voel is een dieper Weten dat wordt aangeraakt, iets wat niet van buitenaf komt maar wat diep in mezelf verankerd is. Daar altijd al heeft gezeten. Als een broncode, een stukje oorspronkelijke software in mijn geprogrammeerde zelf. Iets wat onmogelijk ge-edit, gescrambled of versleuteld kan worden. Altijd aanwezig, maar hooguit vergeten. Doordat onze aandacht ervan wordt afgeleid.

Het voelt alsof ik een wereld om me heen zie waarin we als Mens steeds verder verwijderd raken van waar het werkelijk om gaat. Steeds minder contact hebben met onszelf, met de ander, met wat ertoe doet. Waarin we meerennen in het (hamster)rad van Fortuin, tot eenheidsworst verworden in het systeem, gaan geloven in de beperkende concepten over onszelf en de wereld. Gevangen zitten in structuren, in gedachtes en in patronen. Waarin we slechts een schim worden van onszelf en onze ogen langzaam maar zeker bewust sluiten of onbewust dicht laten vallen. Een wereld waar we mekaar steeds minder (werkelijk) zien, (aan)raken, ergens bij stil staan en met volledige aandacht bij de ander aanwezig zijn..
Ik merk dat ik zelf momenteel vecht tegen de slaap. Ik mezelf grote uitdagingen stel om wakker te blijven, niet in te dommelen, aan te blijven staan, m'n lichaam en m'n zintuigen te blijven voelen. 

Ook voel ik me geroepen om wezenlijke informatie opnieuw in te laden in het collectieve geheugen, voordat het overschreven wordt met andere software.
Reloading lost data_

Meer als dit lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Temet Nosce - Ken Jezelf

Yfke Laanstra
'Temet Nosce - it's in Latin, it means 'Know Thyself'. I wanna tell you a little secret, being the One is just like being in love. No one needs to tell you you are in love, you just know it, through and through.'

~ Uitspraak van The Oracle in The Matrix (1999), als reactie wanneer Neo tijdens hun eerste ontmoeting ontdekt dat deze woorden boven haar keukendeur staan.


Zelfkennis is het begin van alle wijsheid

In mijn boek 'Bits, Bytes & Bewustzijn' schrijf ik over de onschatbare waarde van zelfkennis en ook in mijn presentaties/lezingen op dit moment is dit een wezenlijke boodschap. Reden des te meer om nog weer eens wat dieper in te tunen op mijn zelfkennis. De voorvallen in de afgelopen maanden hebben me weer enkele diepere inzichten gegeven, waaronder over de kracht van transparantie, en in een moment van inspiratie ontstond het volgende:

Verwerkingscapaciteit
Ik beschouw mezelf niet per definitie als een originele denker maar wel iemand die originele verbanden legt en hiermee verfrissende perspectieven biedt. Iemand die oneindig veel informatie tot zich kan nemen, dit kan verwerken en vanuit een diep innerlijk weten datgene eruit filtert dat belangrijk is voor het tijdsgewricht waar we ons in bevinden. Vandaag de dag zou iemand met dergelijke kwaliteiten het beste geduid worden als futurist, trendwatcher, vertaler of visionair. In het verbinden van bestaande informatie - gedestilleerd uit onderzoek door vele experts, wetenschappers en onderzoekers - ontstaan in mij de ontbrekende schakels, inzichten en de vertaling naar het heden en de toekomst.

Hierin ontsluiten zich de aanwezige cycli, algoritmes, geometrieen, data en patronen. Die zowel de linker als rechter hersenhelft nodig hebben om deze te interpreteren, waar te nemen en te duiden. Zowel het hoofd als het hart. Niet per definitie door ze als een computer om te kunnen zetten in feitelijkheden maar ze op een diepere manier te integreren in mijn hele wezen. Dit kan voor de oppervlakkige waarnemer lijken alsof ik enkel kilometers maak in mijn hoofd terwijl ik juist informatie aan het verwerken ben op vele niveaus. De opmerking dat ik teveel in mijn hoofd zou zitten heb ik inmiddels een paar keer te vaak gehoord...

Ik zie mezelf als iemand die patronen ziet, de minder voor de hand liggende verbanden legt en buiten bestaande denkkaders kan bewegen. Ik ben niet beperkt door of gevangen in wetenschappelijke of religieuze dogma's. Door esoterisch heilige huisjes of enig spiritueel gedachtengoed. Been there, done that, got a t-shirt.

Free your mind
Mijn originaliteit ligt wellicht in het feit dat ik me nergens toe laat beperken, volledig vrij kan denken en ook de meer controversiële onderwerpen meeneem in mijn onderzoek. Onderwerpen die veelal weerstand, schaamte, afschuw, ridicule of ongeloof oproepen. Ik (ver)oordeel niet zo snel, denk niet zwart-wit en verplaats me juist graag in andermans ideeën, opvattingen, belevingswereld en referentiekader. Dit zie ik als een verrijking. Niets is wat het lijkt en niets staat vast. Tot op zekere hoogte althans ;)

Focus
Mijn uitdaging is te handelen wanneer ik inspiratie voel, niet oneindig informatie te blijven verzamelen die de bestaande inspiratie onverhoopt kan dempen of overschaduwen. Maar me te 'beperken' tot de informatie die op een natuurlijke wijze haar weg naar me vindt. De lens van mijn waarneming is vaak zo ver uitgezoomd dat ik erg veel moeite kan ervaren in het aanbrengen van een focus. Waarmee ik diep in kan zoomen op wat ik nu werkelijk waarneem, wat de betekenis hiervan is en hoe ik dit gestructureerd in woorden kan 'vangen'. Zonder dat ik me in dit proces weer laat verleiden te veel uit te zoomen. Waarna weer teveel in zicht komt wat irrelevant is voor het huidige onderwerp (zie hier de mogelijke loop ontstaan). 

Infobesitas
Mijn brein is als het ware 'verslaafd' aan informatie, aan data en aan nieuwe invalshoeken. Hier ligt namelijk mijn kracht maar vanzelfsprekend tegelijkertijd ook mijn grote valkuil. In de tijd waarin we leven is afleiding meer regel dan uitzondering. Prikkels te over. Mijn brein bijt zich met regelmaat maar wat graag vast in totaal irrelevante informatie en nutteloze nieuwe prikkels. Lees: smartphones, social media, mail, nieuws, televisie en zoekmachines. Voor mijn 'systeem' is rust, stilte, afzondering, eenvoud en een lange boswandeling heilzaam. Naast, op z'n tijd, de nodige diepgaande levensbeschouwelijke gesprekken over de (on)zin van het leven.

Sleep Mode
Wanneer je me wilt zien wegkwijnen dan kun je me het beste mee laten draaien als betekenisloos radartje in een groter geheel (lees: bedrijf) dat bijdraagt aan iets waar ik het nut niet van inzie. #sleepmode #standbymode Waar ik mijn hoofd onnodig moet belasten met 'onzin' en tijd verspil met dingen die er niet werkelijk toe doen (volgens mijn definities welteverstaan). #inputerror #systemoverload Dan log ik liever uit. Ik ben wars van poppenkast en heb een neus voor in-authenticiteit, window dressing en lege woorden. Ik hoor wat niet wordt gezegd, zie wat niet wordt gezien en voel wat onvoldoende aandacht krijgt. Niets is zoals het lijkt en niets is vanzelfsprekend.

Ik ben dol op logica (voor hoofd en hart), systemen en structuren. Ik hou van directe, heldere en no-nonsens communicatie al kan ik gemakkelijk zelf vervallen in wollige bewoordingen wanneer ik zelf nog niet ben doorgedrongen tot de essentie van wat ik wil overbrengen. Less is more is mijn grootste uitdaging in het concreet maken en het vertalen van het abstracte.

Favoriete bezigheden:
- onderzoeken
- lezen
- schrijven
- spreken
- informatie conceptualiseren
- vragen stellen

Dierbaarste bezit:
- laptop ;)

Basisbehoeftes:
- liefde
- stilte
- elektriciteit
- wifi
- bos (wood wide web)


Oh en een belangrijk gegeven:
Ik ben niet iemand die ongevraagd mijn mening uit of anderen 'mijn waarheid' op wil dringen. Ik werk enkel op uitnodiging ;)

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.


Top